بررسي مباني فقهي حفاظت از محيط زيست

نویسنده

محمد رضا محمد زاده رهنی

منبع

فصلنامه فقه و تاريخ تمدن،  پاييز 1389; صص 177-195.

محيط زيست موهبتي است خدايي که استفاده مفيد از آن و حفاظت و سالم نگاه داشتن آن مي¬تواند تاثيرات بسيار مثبتي در زندگي انسان داشته باشد. بر اساس اصولي مانند اصاله الجواز و اصاله الاباحه استفاده از محيط زيست اجازه داده شده و از آنجا که استفاده مفيد از آن باعث ايجاد نشاط و طراوت روحي و جسمي و انجام بهتر وظايف ديني، شغلي و اجتماعي مي شود؛ اين نوع استفاده، برتري دارد و در صورتي که استفاده از محيط زيست باعث حفظ يا بازيافت سلامتي شود؛ مي توان حکم مستحب يا حتي وجوب جهت استفاده از محيط زيست را اثبات کرد.راه کار عملي اسلام را در حفاظت از محيط زيست، مي توان در بخش احياي موات يافت که در آن اسلام آن چنان به احيا و زنده کردن محيط زيست اهميت داده که حتي براي احياکننده امتياز مالکيت را به رسميت شماخته است. تخريب يا اتلاف يا آلوده سازي محيط زيست بنا به ادله فقهي زيادي همچون آيه هاي قرآن، روايت ها، قاعده اتلاف، قاعده لاضرر، دليل عقل، سيره عقلا و ... منفي بوده و انسان موظف به حفظ محيط زيست و تامين سلامت آن است.
در اين مقاله به بررسي فقهي حفاظت از محيط زيست از زواياي اشاره شده، پرداخته مي شود.

دانلود متن كامل مقاله